Piękne rzeczy

14 stycznia 2008

Rzeczy piękne istnieją by wzruszać, istnieją by pobudzać pokłady wrażliwości, istnieją byśmy byli lepsi tak wewnętrznie. Rzeczy pięknych rzadko można zabrać do domu bo są wkomponowane w miejsce i czas swojego istnienia piękna. Ale rzeczy piękne nigdy nie przemijają chociaż  bywają ulotne gdy są nadzwyczajnym zjawiskiem  , zostają zachowane w zakamarkach pamięci. Rzeczy piękne czasem są prezentem od losu i sprzyjających okoliczności. Rzecz cała dotyczy postrzegania piękna , które nie każdemu jednakowo jest dane. Nie to ładne co ładne tylko co się komu podoba itd.  Ale chyba zgodzicie się ze mną , przynajmniej co niektórzy , że w sobotę telewizja zrobiła nam piękny prezent w postaci emisji cudownego filmu, przyszlościową wersję wzruszającego Pinokia ,  „AI sztuczna inteligencja”.  Człowiek od zawsze miał ambicję upodobnienia się do Boga lecz egoistyczne usposobienie pozbawia go boskiego miłosierdzia. Stąd te wszystkie eksperymenty z klonowaniem , sprawianiem by życie stawało się bardziej luksusowe w wymiarze dostarczania  pomocy w prostych czynnościach codziennych aż do dostarczania wciąż nowych doznań i głębszych uczuć. No i tacy ludzie skonstruowali robota dziecko wyposażone w funkcję kochania , tak idealnie przypominającego prawdziwe dziecko i tak kochające bezgranicznie , że łatwo zapomnieć iż to tylko maszyna. Oprócz tego , że kocha równie mocno pragnie być kochanym a to już może być problem, ponieważ logika człowieka kłóci się z potęgowaniem uczuć w stosunku do maszyny.  To tak jakby kochac lodówkę , pralkę a może inaczej. Doskonała rola Joel Osmenta , zresztą druga po równie sławnym Szóstym zmyśle. O samym filmie nie będę się rozpisywac , bo myślę , że oglądaliście , albo macie taki zamiar , bo cokolwiek on nie pozostawia po sobie , z pewnością warto go zobaczyć.  Bo tak naprawdę jest to film o marzeniach mechanicznego chłopca , dążeniu do ich spełnienia , o tym , że w robocie są większe pokłady ludzkich uczuć niż w ludziach , o odpowiedzialności za budzenie uczuć i nie radzeniu sobie z nią , o tym , że wierzymy w bajki i ich szczęśliwe zakończenia. Czy ta opowieść jest tylko wymysłem fantasty? Ciągle się słyszy o coraz to nowocześniejszych lalkach , które mówią, siusiają, można je karmić , płaczą gdy są samotne. Albo zwierzęta mechaniczne , którymi się trzeba opiekować aby nie umarły. Zastanawiające jak daleko może posunąć się człowiek. Do tego jest jeszcze jedna kwestia – czy człowiek może w pełni kontrolować robota? Czy maszyna będzie zawsze mu posłuszna? Tak jak człowiek nie był posłuszny Bogu? Czy jesteśmy wystarczająco dojrzali aby móc uporać się z moralnymi dylematami stwórcy  jakie niesie ze sobą rozwój sieci neuronowych czyli tzw sztucznej inteligencji.  Ten piękny film pozostawia po sobie niesamowite emocje , pytania  dokąd zmierza ludzkość . Trudno również powstrzymać łzy.